Judo w Polsce cz.4

Następny okres w rozwoju polskiego judo nazwano „skokiem Tomity”. Ale równorzędną rolę odegrało w nim dwóch trenerów: Japończyk Hiromi Tomita (5 dan) pracujący z polskimi zawodnikami przez lata oraz wieloletni trener kadry narodowej Waldemar Sikorski. Potrafił on połączyć swe doświadczenie zawodnicze z gimnastyki sportowej i judo z metodami szkoleniowymi i znakomitą techniką Tomity. Ta polsko-japońska współpraca zaowocowała wkrótce sukcesami naszych zawodników i stała się podstawą kolejnych sukcesów sportowych. Zawodnik AZS AWF Warszawa Antoni Zajkowski jako pierwszy Polak stanął na podium Mistrzostw Świata (III m-ce) w 1971 roku w Ludwigschafen. Rok później na Igrzyskach w Monachium, zdobył medal olimpijski (srebro) – również pierwszy dla naszego judo. Zajkowski ma w dorobku ponadto dwa tytuły wicemistrza Europy (1969 i 1971 r.). Pierwszym złotym medalistą Mistrzostw Europy zostaje Antoni Rejter w wadze średniej (Lyon, 1975). Waga ta stała się prawdziwie „polską kategorią” na ME, w ciągu 16 lat czterech zawodników zdobyło łącznie 16 medali (Adam Adamczyk – 6, Antoni Rejter – 3, a później Andrzej Sądej – 4 oraz Waldemar Legień – 3, kontynuatorem tej serii został ostatnio Robert Krawczyk – 4 medale). Na Olimpiadzie w Montrealu w 1976 roku Marian Tałaj zdobył brązowy medal. Na Igrzyskach w 1980 roku w Moskwie brązowy medal wywalczył Janusz Pawłowski. Z mistrzostw świata wracali w tym okresie z laurami: Antoni Rejter, Adam Adamczyk, Janusz Pawłowski medale ME dorzucili: Marian Tałaj (3), oraz po jednym Edward Alksin i Zbigniew Bielawski. To nazwiska polskich judoka, które zapisały się w kronikach światowego i europejskiego judo.

 

Następne pokolenie znakomitych sportowców przejęło dorobek swych. poprzedników i dopisało do niego nowe. chlubne karty. Filarem, wykreowanej już polskiej szkoły judo stał się legendarny dziś Ryszard Zieniawa, ówczesny trener kadry narodowej. zwany powszechnie Mistrzem. Jego podopieczni zdobyli ponad 30 medali na igrzyskach olimpijskich, mistrzostwach świata i Europy. Historyczną listę polskich medalistów tego okresu otwierają: dwukrotny mistrz olimpijski Waldemar Legień i srebrny medalista igrzysk w Seulu Janusz Pawłowski. A figurują na niej tacy zawodnicy jak: Wojciech Reszko, Wiesław Błach, Rafał Kubacki, Andrzej Dziemianiuk, Andrzej Sądej, Krzysztof Kamiński, Andrzej Basik i Jerzy Kolanowski. Olimpiada w Seulu w 1988 roku była apogeum sukcesów polskiego judo. Złoty medal zdobył Waldek Legień, srebrny po kontrowersyjnym werdykcie z koreańczykiem w finale Janusz Pawłowski, oraz brązowy Bogusi Olechnowicz – judo kobiet było dyscypliną pokazową. Pamiętajmy że w Tokio w 1964 roku legendarny Anton Gessink zdobył również swój jedyny medal olimpijski w judo , które było również wtedy dyscyplią pokazową (wszyscy uważają go za pełnoprawny tytuł olimpijski).

 

Waldemar Legień był wyjątkowym zawodnikiem, jako jedyny na świecie zdobył dwa złote medale olimpijskie w kolejnych igrzyskach olimpijskich w dwóch różnych kategoriach wagowych. Prezentując wysoki poziom sportowy (w dorobku posiada 3 brązowe medale MŚ oraz każdego koloru medal ME) zawsze potrafił osiągnąć maksimum efektywności na igrzyskach olimpijskich. Został również dwukrotnie laureatem czytelników Przeglądu Sportowego na najlepszego sportowca Polski.

 

czytaj dalej —> strona 5