Judo w Polsce cz.3

W 1961 roku (2-4.12 Paryż) podczas Mistrzostw Świata (jeszcze bez podziału na kategorie wagowe) debiutuje pierwszy Polak – R. Zieniawa przegrywając przez ippon (uchi mata) z mistrzem i legendą judo Antonem Geessinkiem

 

Międzynarodowy Turniej Warszawski Judo jest jednym z najstarszych turniejów w Europie. Jego historia sięga roku 1962. Szkoleniowcom PZ Judo już wtedy marzyły się wielkie międzynarodowe sukcesy. Grupie prężnych działaczy zaś, szeroki rozwój dyscypliny w Polsce i wyjście jej na forum międzynarodowe. Turniej Warszawski umożliwił to.

 

Przed Mistrzostwami Europy 1963 w Genewie przybył do Polski na 2 tygodniowy staż pierwszy trener z ojczyzny judo: Masao Watanabe. W lutym 1963r. prowadził zajęcia z polskimi zawodnikami i trenerami w ówczesnym TWF w Gdańsku – Oliwie. Był to pierwszy kontakt naszych judoka z japońskim judo i do tego jeszcze w najlepszym wydaniu. Być może efektem pomocy szkoleniowej japońskiego trenera był pierwszy w historii polskiego judo medal na międzynarodowym tatami. Wywalczył go na Mistrzostwach Europy w 1963 r. w Genewie Jan Okrój, zdobywając dla Polski brąz. Dwa lata później. kolejny brązowy medal zdobył na Mistrzostwach Europy w Madrycie Kazimierz Jaremczak, W dowód uznania Europejska Unia Judo powołała go do reprezentacji starego kontynentalnej na Puchar Świata w Sao Paulo (Brazylia).

 

Ten pionierski okres w historii naszej dyscypliny charakteryzował się bardzo wysokim poziomem w wadze lekkiej. Czesław Kur zdobywa w tym czasie dwukrotnie brązowy medal, a Czesław Łaksa – pierwszy srebrny – na mistrzostwach Europy. Powstała już wtedy w kraju swoista moda na judo choć klubów nie było jeszcze zbyt wiele. W zawodach coraz rzadziej startowali, uzdolnieni zawodnicy związani dotychczas z innymi dyscyplinami – po prostu nie mieli już szans. Ukazuje się pierwsza, naprawdę na wysokim poziomie, polska publikacja „Judo sportowe” Janusza Pawluka, która przez wiele lat była „biblią” polskich zawodników i trenerów judo.

 

W pierwszych latach działalności związku – jujutsu jako samoobrona – rozwijało się w zgodnie jedności ze sportową formą judo. Jujutsu w owym czasie stanowiło niezbędne uzupełnienie czysto sportowych technik judo. Wielu instruktorów i trenerów judo, uwzględniając duże zainteresowanie skutecznymi formami samoobrony, w ramach treningu judo nauczało jujutsu. W tym czasie jeden z punktów statutu PZ Judo stanowił, że związek ten obejmuje swą działalnością pokrewne japońskie sztuki walki, a w tym także jujutsu. Jednakże ze względu na politykę szkoleniowo-sportową, zmierzającą do skoncentrowania wysiłków w celu uzyskiwania coraz wyższego poziomu sportowego – uchwałą podjętą na kongresie PZ Judo w dniu 31 października 1973 roku – wymienione sformułowanie w statucie związku zostaje skreślone. W ten sposób judo stało się organizacyjnie wyłącznie dyscypliną sportową. Podzielone jujutsu ma natomiast kilka narodowych federacji.

 

czytaj dalej —> strona 4